Memtalk – Tjitske Annie

In de nieuwe maandelijkse rubriek Memtalk komen inspirerende moeders aan het woord over het leven als mama/mem en delen hun ervaringen met jou. De kick off van deze rubriek is voor mijn lieve vriendin Tjitske Annie. Enjoy!

Biografie

Naam: Tjitske Annie Vries
Moeder van: Jorik
Leeftijd toen je moeder werd: 27 jaar

Instagram naamtjitskeannie

Met wie hebben de lezers het genoegen?

Mijn naam is Tjitske Annie. Moeder van Jorik (14 maanden) en in blijde verwachting van ons tweede wondertje. Het is altijd al mijn wens geweest om ‘mem’ te worden, maar op welke leeftijd.. Samen met mijn vriend wilden we graag nog wat van de wereld zien. Na een paar mooie reizen en met ons huisje als goede basis waren we in 2016 toch echt beide klaar voor de volgende stap, dat was voor ons een gezinnetje! Ik weet nog dat ik tegen hem zei met oud & nieuw: ‘’Misschien zijn we volgend jaar wel met z’n drieën’’. In februari kwam ik erachter dat ik zwanger was. Wow zo snel al! Nu werd het echt. Het voelde nog zo onwerkelijk, tot we de eerste echo hadden. Mijn zwangerschap verliep eigenlijk heel goed en mag niet klagen. Natuurlijk waren er wel een paar kwaaltjes, ik had vooral last van bandenpijn. Met mijn werk als sportinstructrice van groepslessen was dat natuurlijk ook niet zo gek. Iets vervelender vond ik de obstipatie halverwege de zwangerschap. Helaas kan dat ook. Minder vervelende kwaal was de trek in kroketten 😉 Pas na 19/20 weken kreeg ik een ‘zwanger’ buikje. Hèhè eindelijk! Ben je zwanger en zie je de eerste maanden niks. Dat had van mij wel iets eerder gemogen, al gaat het nu met de tweede een stuk sneller. Op 25 september 2016 ben ik bevallen van onze lieve zoon Jorik!

 

En hoe ging je bevalling?

Mijn bevalling begon spontaan met 38 weken en 5 dagen. Ik kijk er heel positief op terug. Echt opkijken tegen de bevalling heb ik nooit gedaan. We hadden samen een cursus gevolgd (waar ik Cheryl ook van ken) en dat gaf mij het vertrouwen dat het ook allemaal wel goed zou komen.
We hadden al wel de keuze gemaakt om in het ziekenhuis te bevallen. Dit omdat we het beide een prettig en veilig idee vonden. Want stel je voor er mocht iets gebeuren, dan ben je gelijk op de goede plaats.

Wel kreeg ik bij week 35 een medische indicatie. Ik twijfelde of ik blaasontsteking had (want ja, je moet al zo vaak tijdens de zwangerschap). Maar goed, uit voorzorg liet ik het toch even checken. En ja, ik had blaasontsteking veroorzaakt door de GBS bacterie. Hier heb ik eigenlijk bijna niemand over verteld, maar dit vind ik wel een mooie kans om er open over te zijn. Het kan tenslotte iedereen overkomen. Eerst wist ik niet wat het was, maar na uitleg en wat googelen was het duidelijk. Ik schrok hier wel even van. Ik moest tijdens mijn bevalling 2x een dosis antibiotica, om er voor te zorgen dat mijn kindje niet besmet raakte met deze bacterie, hier kunnen ze namelijk heel  ziek van worden. Gelukkig wist ik het op tijd en konden we deze actie ondernemen en bereid je je daar op voor.

Zondag 25 september om 9.00 uur werd ik wakker. Het voelde ‘anders’, maar nog geen idee dat dit echt het begin zou zijn. Rond 13 uur heb ik het ziekenhuis gebeld en mocht ik langskomen om even te checken. En ja hoor, er was weeën activiteit. 14.30 uur had ik 4 cm ontsluiting en kreeg ik de eerste dosis antibiotica. Daarna mocht ik, samen met mijn infuus, nog even wat rondlopen. Het was prachtig weer weet ik nog. 18.30 uur moest ik de 2e dosis antibiotica en had ik inmiddels 7 cm ontsluiting. Mijn vliezen werden gebroken en toen kwamen voor mij de ‘echte pijnlijke weeën’. Om 21.22 uur is onze mooie lieve zoon Jorik geboren!  Na 2 nachten onder controle in het ziekenhuis mochten we naar huis. Jorik had geen klachten gehad, alleen een beetje verhoging. Met mij ging het ook goed! Heerlijk naar huis met z’n drieën.

 

Hoe combineer je het leven met Jorik en je werk als sportinstructrice?

Nu ik moeder ben, ben ik minder gaan werken. Heerlijk vind ik het om tijd samen met ons zoontje door te brengen en zou al deze ontwikkelingen voor geen goud willen missen. Eerst vond ik het, zoals denk ik meer moeders, moeilijk om los te laten. Nu vind ik het juist wel eens even lekker om mijn eigen ding te doen, even met mijn hoofd ergens anders in plaats van in de luiers ;).

Ik werk in een sportschool als fitness- en groepslesinstructrice. Mijn moeder en schoonmoeder passen allebei een dagdeel op. Daarnaast werk ik nog 2 avonden, dan is mijn vriend thuis. Ik vind het zo een prima combinatie en zou eerst ook niet meer als dit willen werken. Helemaal niet nu de tweede op komst is. Als ze later wat groter zijn zien we dan wel eens weer. Ik geniet nu volop van onze kleine boef.

Wat vind je het allermooiste aan het moederschap?

Kort maar krachtig en heel cliché: Er is niks mooiers dan het moederschap!
Je hoort altijd zoveel om je heen; ‘het is zo mooi’, ‘wat gaat het hard’. En het is gewoon allemaal waar. Wat ik niet had verwacht is dat je zooo verliefd op je eigen kind kan zijn!

Zoals de meeste van ons kunnen beamen is het leven met een kleintje druk en is er weinig tijd voor me-time. Hoe zorg jij toch voor een beetje me-time?

Als de kleine op bed ligt heb ik een beetje me-time natuurlijk. Heel veel me-time plan ik verder niet in. Maar zo nu en dan ga ik even met vriendinnen weg, dan zorg ik dat mijn vriend wel gewoon thuis is en dus hij een papa-dagje heeft. En ook gaan we soms met z’n tweeën uit eten, maar dit komt niet heel veel voor. Binnenkort gaan wel voor de eerste keer met z’n tweeën een nachtje weg, dat lijkt me heerlijk! Maar ook weer een soort van nieuwe stap. We genieten allebei zo van het met z’n drieën zijn, en daarom gaan we ook het liefst lekker met z’n drieën op pad. Gezellig ergens lunchen of een dagje weg.

Wat mis je het meeste aan de tijd voordat je moeder werd?

Dit vind ik best een lastige vraag. Het is niet dat ik iets echt mis. Het is nu vooral meer plannen. Ohja, het uitslapen mis ik wel (heel verrassend). Sinds ik zwanger was van Jorik had ik gelijk een soort verantwoordelijkheidsgevoel. Een gevoel dat je denk ik automatisch krijgt en dat gewoon niet meer weg gaat. Moeilijk te omschrijven vind ik het, maar het is gewoon mijn taak (samen met mijn vriend) om te zorgen dat hij zich veilig voelt, zo gezond mogelijk opgroeit maar vooral gelukkig is. En daar heb ik alles voor over!

Vertel ons, waar sta jij over 5 jaar?

Even denken over 5 jaar… Ehm, dan ben ik 33 jaar, wow haha! Ik hoop tegen die tijd een gelukkig gezin van 4 te zijn. Misschien wel getrouwd(hint ;)). Dat zijn in ieder geval wel onze toekomst plannen. Alles komt op z’n tijd. Op mijn werk heb ik het erg naar mijn zin, dus hoop ook nog steeds werkzaam te mogen zijn als sportinstructrice. En wat betreft onze woonsituatie laten we het op ons af komen. Waar we nu wonen is genoeg ruimte, is een leuke buurt met meerdere kinderen, heeft de school op loopafstand en de ouders vlakbij! Wat wil je nog meer?! We voelen ons  hier helemaal thuis en ik hoop mijn kinderen hier ook een veilig, warm en gelukkig thuis te geven!

Liefs, Tjitske Annie

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *